{"id":2521,"date":"2024-09-29T20:21:42","date_gmt":"2024-09-29T18:21:42","guid":{"rendered":"https:\/\/vhsneek.nl\/?page_id=2521"},"modified":"2024-09-29T20:21:42","modified_gmt":"2024-09-29T18:21:42","slug":"brieven-van-de-hesselinks","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/vhsneek.nl\/index.php\/brieven-van-de-hesselinks\/","title":{"rendered":"Brieven van de Hesselinks"},"content":{"rendered":"\n

Onderstaand is een boze brief van Johanna Hesselink aan haar broer Jacob over de afhandeling van de erfenis van hun ouders. Daaronder volgt de reactie van Jacob.<\/strong><\/p>\n\n\n

\n
\"\"<\/figure>\n<\/div>\n\n\n

“Daar ik mij wel wachten zal je vooreerst te ontmoeten zoo wil ik je schrijven dat ik nu verlang dat er aan die juweelen questie een einde wordt gemaakt, als ik er smerig ben aangekomen moeten ze volstrekt in mijn bezit niet blijven, in ieder geval ik wil ze niet langer houden en als het niet spoedig beslist wordt door al de broers wat ze verlangen dat zij er mee zullen doen dan deponeer ik ze bij den kassier Mesdag liever dan de nalatenschap van onzen moeder platweg door jou naar den zilversmid te zien gestuurd.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Ge hebt eenige eigenaardige opvatting om onze nalatenschap te behartigen: je neiging om te ver- en tegenbieden is bepaald bespottelijk, volgens oom Spandam heeft een executeur niet de minste eigen dunkelijke macht alleen de uitvoerende en dat is Dirk natuurlijk evenzeer, die heeft de volmacht van Kees, gij van Bram, verder niets wat op eenige volmacht gelijkt, wat mij persoonlijk betreft ik zal mij geheel met Dirk verstaan. (Hier staat met potlood, ws door Jacob, aan wie de brief gericht is geschreven: \u201cwaarom mij dan hierover opnieuw lastig vallen?\u201d)<\/em><\/p>\n\n\n\n

Op den boeldag heb je getoond dat je houding die je af en toe aannam als wilde je de juweelenzaak tot een goed einde brengen, valsch is geweest. Maar hoe je zoo gaauw op het onderwerp kwam? En waarom je mij er niet eerder over gesproken hebt, ik had er in het minst niet over gedacht dat het een punt van questie kon worden.<\/em><\/p>\n\n\n\n

\u2018k Heb zelfs een plat gouden armband verruild tegen het\u00a0 veranderen van de juweeltjes en ze als het te pas kwam open gedragen en er over gesproken, ik had na de onkiesche manier van Welmoedine om er Ali dusdanig op het bal over te spreken en het daarna hare kennissen te vertellen niet over gehoord; dat toen Ali mij op Westerbroek(1)<\/sup> vertelde dat er een questie van gemaakt zou worden heb ik gezegd: waarom hebben de broers daarmee gewacht tot pa overleden is, pa zou mij wel verdedigd hebben tegen je schimpscheutende taal; bij de minste tegenspraak of handeling die niet in je smaak valt ligt het gif bij je boven en ben je er direct op uit iemand te steken waar hij het gevoeligst is, zelfs je naaste omgeving, wat was dat ook een toon tegen Berend en Klaas van hun oudere broeder; ge zult nu nietige oorzaken wel de schuld geven, de omstandigheden en andere menschen hadden altijd schuld als je iets verkeerds deed en daarom kon je zeker vroeger ook, als je door ruzie met pa de gehele huishouding in ontstemming had gebracht, een kwartiertje later heel gemoedelijk met de vogels in de voli\u00e8re een uurtje staan fluiten, zoo zal het nog wel zijn, je hebt het leven altijd gemakkelijk opgenomen en daarom kon je wellicht niet verdragen dat Gonne Veer er zich over uit liet dat ze vond dat ik het op Westerbroek wel druk had gehad, hoe ze zich daar nog tegenoover jou kon uitlaten is mij een raadsel, ik\u00a0 mag haar geschreven hebben dat ik dankbaar zou zijn als die herrie achter den rug was, beklaagd heb ik mij niet, ik was natuurlijk de aangewezen persoon maar \u2013 gij waart er expres over begonnen! Hoe kan dat eigenlijk en hoe nobel! Als ik direct nadat de lieden van Hanen vertrokken waren meer hulp\u00a0 had gehadt was ik van Sneek naar Hoorn gegaan dat had de beurs aardig gescheeld en die erge koude dagen toen ik van 10-3 op de zolder, keuken enz. moest zijn waren mij gespaard gebleven, die tochten in de scherpe wind hebben het mij misschien wel gedaan want in Hoorn en Blokker gevoelde ik mij al niet goed maar schreef het alleen toe aan de reactie van de treurigen en vermoeienden dagen maar enfin!<\/em><\/p>\n\n\n\n

Nu wil ik nog over dat zilveren komfoortje spreken, alles wat eenigszins questieus in is zal ik voortaan schriftelijk behandelen; daar je ieder in gerede valt is redeneeren onmogelijk! Dit komfoortje dan vond ik in een kistje met ouden rommel op de vliering de moeder van Menne heeft het opgepoetst en nu had ik het op den boeldag jullie\u00a0 beiden willen laten zien maar door je ellendige uitval heb ik het vergeten alsook om verschillende van mijn meubelen op de verkooping te doen, daarom was ik gekomen en om verschillende goederen in te pakken en orde op een en ander te stellen; dan had ik jullie willen voorstellen om de juweeltjes te laten taxeeren en als het mij niet te hoog voorkwam ze allen over te nemen dan kunnen A. en ik het altijd zamen vinden, dit doe ik nu bij dezen, \u2018k zal het Dirk ook schrijven.- Ik begrijp bepaald je karakter niet, vroeger was je heel anders, als die kwetsende schamperheid al bestond, wij hebben er toch geen hinder van gehadt; je zoudt ieder op zijn plaats willen zetten en hebt niet eens macht over jezelve, werkelijk je mag je zenuwen en hersens wel sparen en wat meer nadenken, je slaat door als een blinde vink. Nu ik het hier zoo rustig en gezellig heb, kan ik het mij niet voorstellen dat ik in P.wolde zulke ellendige nachten door jou toedoen gehadt, ik\u00a0 geloof vast dat je buien van ontoerekenbaarheid hebt, die zelfverheerlijking is zoo dwaas. Ik ben altijd dit, dat enz. Die afwezigheid van redelijke gedachten is mij al opgevallen toen je mij voor eenige jaren op den Dam vergeefs liet wachten en ofschoon ik niets van den weg wist, mij alleen maar naar den boot liet komen in zenuwachtige haast dat het te laat zoude zijn en je mij toen met verwijtingen overlaadde in tegenwoordigheid van al de passagiers. Ik was altijd zus en zoo, alle particuliere oppinies waarmee, al was het z\u00f3\u00f3, vreemden niet te maken hadden en verdedigen wil men zich niet tegen zoo\u2019n heffende toon, ik schaamde mij later nog voor Veen en vrouw; het was je gewone taktiek voor slachtoffer door te gaan als een ander de dupe is van je willekeur. Later heb je mij het trouwfeest van Dirk bedorven, door je onstuimig onvriendelijk optreden, vervolgens de rustige stemming waarin ik was direct na pa\u2019s dood, en later die beide ellendige avonden na de verkooping op Westerbroek. Maar nu zal het ook gedaan zijn, kom ik al dit jaar bij Ali, over jou drempel kom ik niet, Welmoedine moet mij ook maar niet opzoeken dat geeft een scheve verkondiging maar dat zou ze waarschijnlijk zelve ook niet willen. Het spijt mij nu alleen dat ik de meisjes in zoo\u2019n tijd ook niet spreken zal. En omdat gij zulke eigenaardige begrippen hebt en men verbaasd is wat men opeens te hooren krijgt, wil ik je even zeggen dat ik vast meende dat Welm. het schildpad kistje gekregen had en Manna(2)<\/sup> iets anders, ze zijn d\u2019r denzelfden zomer geweest. Ge kunt Dirk vragen of ik hem j.l. Nov. niet heb verteld en dat hij toen zei dat Manna het had; ik sprak jullie allen zoo weinig en kort, dat van intieme onderwerpen was bijna nooit sprake. In Hoorn ben ik ook later niet geweest, dus heb het daar niet kunnen zien.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Nu heb je meer van mij gehoord dan ik achter je rug van je heb gesproken, die term is trouwens heel eigenaardig alsook dat ik Ali tegen je opgestookt had. Net of ik je de waarheid niet in het gezicht durf te zeggen en of Ali een kind is dat ge\u00efnformeerd moet worden. Ik begrijp niet wat je er mee bedoelt eigenlijk, maar het kan mij ook niets schelen, dan ben ik altijd nog geheimzinnig en achterhoudend. Enfin, ieder zoekt die personen uit die hij zijn vertrouwen schenken wil.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Voor eenige dagen kreeg ik door je bemiddeling de brief van Bram, hij was gezond en tevreden zijn adres is als ge het niet mocht weten Manondjaja.”<\/em><\/p>\n\n\n\n

\n\n\n\n

Het antwoord van Jacob aan Johanna<\/h2>\n\n\n\n

Jans!<\/em><\/em><\/p>\n\n\n\n

Je minzaam schrijven heb ik ontvangen en dank je voor je vriendelijke karakterschets, waaruit ik dan, naar uw gewaardeerde opinie, het lezende en herlezende tot zelfkennis mijner onbeduidendheid en opgeblazenheid zoude kunnen komen. Uw ingesloten postzegel, die ik hierbij weder aanhecht is zeker een soort invite om in dezelfde toon van je schrijven daarop te antwoorden. Toch moet ik je in dat opzicht teleurstellen, daar ik dit beneden mij acht en het er totaal onvruchtbare van inzie. Alleen moet ik je ernstig<\/u> verzoeken mij voortaan met rust te laten en mij noch direct noch indirect meer in de zoogenaamde juwelenkwestie te betrekken die voor mij gansch troebel is geworden (om dat andere lelijke woord niet meer te gebruiken) en waarvan jezelf de geschiedenis te goed kent om niet te weten wie daarin aangewezen is de ontstane kwestie op te lossen.<\/em><\/em><\/p>\n\n\n\n

Uwe afzwering onzer verdere gemeenschap en zusterlijke gevoelens heeft mij, de bouwvalligheid onzer wederzijdsche genegenheid en sympathie in aanmerking genomen, minder pijnlijk aangedaan dan men reden zoude hebben te veronderstellen. <\/em><\/em><\/p>\n\n\n\n

Ook moet ik Welmoedina verdedigen tegen de zeer zeker onkieze manier waarop je haar of mij in haar wilt krenken. Door haar nu nog van eene onkieze behandeling tegen Alie te beschuldigen die eerstens meer dan 5 \u00e0 6 jaar geleden zoude gebeurd zijn en die Alie bijna direct daarop zelf heeft moeten intrekken als geheel door haar verkeerd te zijn opgevat. Of noemt gij \u2019t misschien onkies wanneer de eene zuster de andere, zonder van iets af te weten of te vermoeden, hare behandeling en verwondering te kennen geeft over \u2019t een of ander byzonder tooisel door haar toe te voegen: Wel. wat ben jij mooi en haar gekscherend te vragen: Hoe ben je daar toch aangekomen?<\/em><\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Onderstaand is een boze brief van Johanna Hesselink aan haar broer Jacob over de afhandeling van de erfenis van hun ouders. Daaronder volgt de reactie van Jacob. “Daar ik mij wel wachten zal je vooreerst te ontmoeten zoo wil ik je schrijven dat ik nu verlang dat er aan die juweelen questie een einde wordt […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"footnotes":""},"class_list":["post-2521","page","type-page","status-publish","hentry","post"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/vhsneek.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2521","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/vhsneek.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/vhsneek.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vhsneek.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/vhsneek.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2521"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/vhsneek.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2521\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2524,"href":"https:\/\/vhsneek.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/2521\/revisions\/2524"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/vhsneek.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2521"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}