Tekst: Willem Altena – Foto’s Jan Blaauw
WZS-‘hok’: jaren 60 ~ 2026
Het mocht dan door voetballers kortweg ‘hok’ worden genoemd; het was voor het rooms katholieke WZS wel wat meer, dit goed onderhouden en aldoor bewaard gebleven clubgebouwtje.
In het houten onderkomen op ‘t tegenwoordige Zuidersportpark bevond zich rechts de kleedruimte en links, met de grote ramen, de kantine. Daar was het in de derde helft en tijdens clubavonden geregeld erg gezellig. Geen leukere feestvierder dan een katholieke feestvierder.
WZS, net als christelijke stadgenoot ONS opgericht in 1932, had zowaar een eigen veld, gekocht met sponsorgeld van de familie De Vries van de Kingfabriek. Door het doordeweeks aan schapenboer Altenburg te verhuren, beurde het er ook nog wat voor. Dat betekende wel: voor de training en de zondagse pilpartij keutels ruimen met z’n allen, ook de spelers van de bezoekende partij.
De ingang van het WZS-terrein bevond zich destijds aan de Koningin Wilhelminastraat. Na 1973 moest de club het door de gemeente verder uitgebreide veldencomplex delen met ONS. Die verliet het te krappe Sportpark aan de Leeuwarderweg, om LSC 1890 daar meer armslag te gunnen.
Een gezegend huwelijk werd het aan de Johan Willem Frisostraat niet tussen de zaterdag- en zondagclub. Vooral toen de eerste, volgens de tweede, zonder overleg lichtmasten oprichtte en een eigen kantine op de gezamenlijk gebruikte (maar gemeentelijke!) kleedaccommodatie bouwde, was de liefde helemaal over.
WZS fuseerde in 2008 met de vv Sneek (opgericht in 1910 en spelend aan de Lemmerweg) onder de nieuwe naam Sneek Wit Zwart. Het verkocht toen ook de eigen en aanvankelijk zeer lucratieve WZS-(sport)hal. ONS heeft sindsdien op het Zuidersportpark het rijk alleen.
Aan de noordzijde van het voetbalcomplex staan nog steeds de Van Galkom-boxen, genoemd naar de deken van Sneek. De roomse geestelijke had het WZS-gebouwtje bij de officiële opening met wijwater tegen kwaad en onheil beschermd. Dat lijkt goed gelukt. Hoewel ongebruikt en dichtgespijkerd is het voor de slopershamer bespaard gebleven.
Van Galcom had een ruime hand van sproeien met heilig water. Al in 1930 organiseerde zijn kerk voor het eerst op het Sportpark aan de Leeuwarderweg de inzegening van nieuwe en tweedehands personenauto’s. Stonden er zomaar honderd karretjes (T-Fords onder andere) van heinde en ver op de renbaan rond het hoofdveld. Met engelengeduld besprenkelde de hoogeerwaarde ze een voor een, in het front van de monumentale houten tribune die volgepakt zat met gelovigen.
Bolswarderweg: circa 1910 ~ 2026
Instappen maar! De stoomtram houdt halt en de reizigers, tot dan geduldig bijeen in de wachtkamer, kunnen een (houten!) zitplaatsje in de wagons zoeken. Nummer 24 komt vanaf Joure en tuft door naar halte Bolsward.
Instappen maar! De stoomtram houdt halt en de reizigers, tot dan geduldig bijeen in de wachtkamer, kunnen een (houten!) zitplaatsje in de wagons zoeken. Nummer 24 komt vanaf Joure en tuft door naar halte Bolsward.
In 1947 stopte de Nederlandsche Tram Maatschappij het personenvervoer. Met een diesellocomotief zijn nog lang vanuit Sneek goederen over de trambaan vervoerd naar de zuivelfabriek Hollandia in Bolsward. De gerestaureerde loc ‘Sik’ naast het NS-station herinnert daar nog aan. Lang nadat de tramverbinding in 1968 was opgeheven, bleven de ijzeren rails in het wegdek liggen. Wee de fietser die erin terecht kwam. Bleef het bij een slag in het wiel en was jouw neus nog recht, dan mocht je je gelukkig prijzen.
De oude foto toont links de tramloods, die later dienst deed als busremise, machinefabriek en kringloopwinkel. In 2001 ging het gebouw tegen de vlakte. Nu kuier je daar door het blijvend fraaie Wilhelminapark. Op de nieuwe opname is rechts een glimp van het huidige benzinestation Texaco Express te zien. In de verte, richting Oude Dijk, zit Van der Wal’s Snackbar. Rechts daarvan is de bewaakte overweg. Vroeger kruisten de (even brede) rails van de tram en de dieseltrein (Leeuwarden-Stavoren vice versa) daar elkaar. Maar wat was er het eerst? De tram, in 1882. De trein arriveerde een jaartje later…




